Side 4
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
42. Berre biletet av
kongen let seg restaurera.
Bylgjeblekk og ny restaurering
Bylgjeblekk tek seg ikkje så fint ut på gamle hus, og slett ikkje på ei
kyrkje, men det syter for at toka vert tett, og utan ei tett toke vert
ikkje huset gamalt. Slik sett kan me sikkert vere glade for at det ein
periode fram til slutten av 1930-årl var nettopp bylgjeblekk å finne på
kyrkja vår. 11939 vart den gamle planketoka restaurera og har sidan halde
dropane ute. Så seint som i 1980-åri vart den siste hovudreparasjonen med
utskifting av rotne plankor utførd.
Far varleg
Lenger oppe er det fortalt at det vart teke i bruk elektrisk oppverming i
1954. Det har vore greitt på mange vis, men har au ført med seg store
ulempor. Den gamle målingi toler ikkje den turre innelufti særleg godt, så
ho sprekk og flagnar av. Trevi er heller ikkje så gode lenger, sjølv om
berekonstruksjonane vart styrkte i 1980-åri.
Den gamle kyrkja vår er full av minne - ho
bind dei som no lever saman med kvorvne ætter. Ho fortener at dei som kjem
inn i henne trør varleg!
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
43.
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
44.
Foto: Torvald Slettebø,
Universitetet i Agder
45.
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
46.
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
47.
SI DEUS PRO NOBIS QUIS CONTRA NOS
Denne latinske innskrifti står saman med årstalet 1683 å lese på
kyrkjeklokka. Me kan omsetje det med «Dersom Gud (er) med oss, kven (er
då) mot oss». Det var kommerseråd og lagmann Laurits Andersen Undal
(1631-1703) som gav klokka.
Sjølv om han var kjend i dalen i andre samanhengar au, kan me vel ikkje seie at han hadde noko sers tilhøve til kyrkja vår. Gåva var snarare uttrykk for ein mote mellom velståande folk på denne tidi - det var fleire som gav dyre kyrkjegåvor. Sjølv om klokka var ei gåve, fekk kyrkjelyden utlegg med å få henne på plass. I kyrkjerekneskapen for åri 1687-89 kan me lese at kyrkjeverjone hadde utgifter på i alt 28 riksdalar i samband med det.
Klokka er ikkje stor, 48 cm i tverrmål og 43 cm høg, og høver godt til kyrkja. Den som ringjer står nede i midtgangen i sjølve kyrkjeromet - det går taug ned frå tårnet der klokka er plassert og gjennom himlingen. Gjennom hundreåri har der vorte mange timar med ringing, og tauget har slite eit stort hol i den tykke planka det går gjennom.
I enden av tauget er det ein spenel - ikkje vriden av vidjor, men smia. Det skal vere den kjende vallesmeden Olav D. Hoftuft (1815-55) som har laga han. Han stod au bak smedarbeidet i Valle kyrkje.
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
48.
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
49.
Foto: Torvald Slettebø, Universitetet i Agder
50.